Ben ne sensiz yapabildim nede sen varken,
Hep icimdeydin hic bir anim sensiz gecmek bilmiyor
Gulumsedigim her an gozlerim yoruluyor
Aklima tekrar geliyorsun, hissetiriyorsun varligini
Ve dokundugun anda baska bir yere daha yara aciyorsun...
Kalbimde zaten yerin var, Yuregimdeki yerin ise sel misali gozyasi...
Tek ulasamadigin, tek kanatamadigin, tek dokunamadigin yerim ise
Hayatta, Omrumde hic yetiremedigim Umud Bagim '' Gonlum''..
Alacakaranligi tutunca tek parlayan yerim orasi,
Gece olurda dilimde turkuler eksilmez
Kaderin yakici ve zalimligi butun bedenimi sardigi anda ellerim titrer
Guclukle ellerimi Gonlume dogru uzatiyorum...
Ve hissediyorum
Bir gun gelecek Evet bir gun gelecek sevgiye susamis colume bir damla akacagina, bir damla sevgi...
Ve sen ACI... O damla aktigi anda yok olacaksin,
Yuregim aglamayacak, Kalbimde muhurun kalkacak,
Gozlerimde Okunamayacaksin, Dilimde anilmayacaksin,
Anilamayacaksin....
Ey Gonlumun Umudu...
Ben Burdayim, Bir Damla Sevgine Muhtacim...
.
Ben seni kocaman bir yürekle sevdim. Gözlerim değil, yüreğimdi seni
gören.
Sen damarlarımdaki kana karışıp, geldin oturdun yüreğime. Bir başka
yerde olamazdın zaten. Sen, benim en değerli yerimde, yüreğimde olmalıydın,
orada kalmalıydın. çok aşka ev sahipliği yapan bu yürek, ilk kez bu
kadar kolay kabullendi seni.
Herhangi bir konuk değildin artık. Bu yüzden
ne ağırlama faslı vardı, ne de uğurlama. O yüreğin gerçek sahibiydin.
Şimdi sonbahar, kışa giriyoruya...
Ben dört mevsim baharı yaşadım
seninle. çiçek çiçek açtın yüreğimde. Gökkuşağı zayıf kaldı, senin
renklerin karşısında. Taze bir yaprak gibi yeşildin.
Açelya idin
pembeliğinle. Üzerine çiğ taneleri düşmüş sarı güldün. Kırmızıydın
bir ateş gibi. Ve maviydin... En çok bu renkle anmayı sevdim seni. Denize
tutkundum, denizi sensiz, seni de denizsiz düşünemedim.
Seni severken dünyayı da sevdim ben, insanları da...
Kendime bile dar
gelirken, içinde herkese yer olan bir hayatın sahibiydim artık. En
kızgın, en tahammülsüz olduğum anlarda bile, seni düşünmek yetti bana.
İçimdeki sevinç yüzüme yansıdı, güldüm.
Beni öylesine güldüren senin sevgindi
ve ben kaygısız, içten gülüşün ne demek olduğunu, nasıl güzel bir şey
olduğunu anladım seninle...
Her şeye rağmen sevdim seni. Güçlüydüm ve aşamayacağım hiçbir zorluk
yoktu. Koca bir kente, koca bir ülkeye kafa tutabilirdim. Sen elimden
tuttuğunda, patlamaya hazır bir volkan gibi hissederdim kendimi.
Menzil sendin ve ben o menzile ulaşmak için önüme çıkan her şeyi yok
edebilirdim. Sana ulaşmamı engelleyecek her şeyi eritirdim, kül ederdim. Sana
ulaştığımdaysa sakin bir göle dönüşürdüm. Ve o göle bir tek sen
girebilirdin.
Sevdim ve hayrandım da...
Her halin çekti beni. Duruşunu, uyumanı,
gülmeni, kızmanı, şaşkınlığını, saflığını, kurnazlığını, çocukluğunu,
olgunluğunu sevdim. Sesini de sevdim suskunluğunu da.
Küçük oyunlarını, kaprislerini, sitemlerini, korkularını sevdim. Seni
ve o doyumsuz sevdanı, uçarı sevdanı anlatacak kelime bulamadım çoğu
zaman. Sığmadın cümlelere ve hiçbir cümle seni
yeterince tarif edecek kadar derin olmadı.
Seni severken yorulmadım. çünkü sen yaşam kaynağıydın. Her gün
yenilendim. Seninle çoğaldım, büyüdüm. Eksik kalan neyim varsa tamamladın.
Ölmeyecektim çünkü sen ölmezliğin ta kendisiydin.
Sevdim işte ötesi yok...
Bunca zaman bana anlatmaya çalıştığını,kendimi bulduğumda anladım. Herkesin mutlu olmak için başka bir yolu varmış,kendi yolumu çizdiğimde anladım.
Bir tek yaşanarak öğrenilirmiş hayat, okuyarak,dinleyerek değil.. Bildiklerini bana neden anlatmadığını, anladım..
Yüreğinde aşk olmadan geçen her gün kayıpmış, Aşk peşinden neden yalınayak koştuğunu anladım..
Acı doruğa ulaştığında gözyaşı gelmezmiş gözlerden, Neden hiç ağlamadığını anladım..
Ağlayanı güldürebilmek,ağlayanla ağlamaktan daha değerliymiş, Gözyaşımı kahkahaya çevirdiğinde anladım..
Bir insanı herhangi biri kırabilir,ama bir tek en çok sevdiği, acıtabilirmiş, Çok acıttığında anladım..
Fakat,hak edermiş sevilen onun için dökülen her damla gözyaşını, Gözyaşlarıyla birlikte sevinçler terk ettiğinde anladım..
Yalan söylememek değil, gerçeği gizlememekmiş marifet, Yüreğini elime koyduğunda anladım..
”Sana ihtiyacım var, gel ! ” diyebilmekmiş güçlü olmak, Sana ”git” dediğimde anladım..
Biri sana ”git” dediğinde, ”kalmak istiyorum” diyebilmekmiş sevmek, Git dediklerinde gittiğimde anladım..
Sana sevgim şımarık bir çocukmuş,her düştüğünde zırıl zırıl ağlayan, Büyüyüp bana sımsıkı sarıldığında anladım..
Özür dilemek değil, ”affet beni” diye haykırmak istemekmiş pişman olmak, Gerçekten pişman olduğumda anladım..
Ve gurur, kaybedenlerin,acizlerin maskesiymiş, Sevgi dolu yüreklerin gururu olmazmış, Yüreğimde sevgi bulduğumda anladım..
Ölürcesine isteyen,beklemez,sadece umut edermiş bir gün affedilmeyi, Beni af etmeni ölürcesine istediğimde anladım..
Sevgi emekmiş, Emek ise vazgeçmeyecek kadar, ama özgür bırakacak kadar sevmekmiş…
CAN YÜCEL.. .
Kalbime sansür uygulamıyor kalemim
Aşk dilimde kabadayı sözlerini hakim kılıyor
Ve asılsız cümleler çiziyor düşlerime
Kaçak kelimeler kovalıyorum ağzımda
Bir ayrılık pençesini sallıyor üstüme
Yığılıp düşüyorum yüz üstü
Ayrılığa düşkünlüğüm ekleniyor
Kabuk bağlanmaz bir yara açılıyor yüzüme
Garip dir ismin yazmıyor ama...
Alnımdan sen kanıyorsun
Hekimi sen oluyorsun ağrılarımın
Yaralarıma sarıyorsun müsvedde geceyi
Ve ben tozlanmış bir hayalin içinde buluyorum kendimi
İçine aşk kaçıyor gözümün
Kalemi cımbız eyliyorum
Ve kan karması yaşlarımı
Bir bir söküyorum gözlerimden
Kabullendim seni göremiyorum ama...
Gözlerimden sen kanıyorsun.
Aşk'da nedir?
Emanet edilen bir his.
Ben ayrılığına bile ihanet etmedim.
Bak ızdırap dili kesiliyor yaralarımın
Pullayıp yolladığın bu aşka
Kırık dökük şiirler yazıyorum
Yüreğimin kollarını sıvıyorum
Her gece adını anıp başlıyorum kaldığım yerden
Tercümanı kesiliyorum aşkımın
Biliyorum seni anlatamam ama...
Kalemim den sen kanıyorsun.
Gece çalıntı bir yürekle tutukluyor beni
Açığa alınıyor bütün aydınlıklar
Zifir kesiliyor ömrümün tüm anı
Ve ben kuytularda yüreğimi yakıyorum yakılıyorum
Yanıyorum Seni Seviyorum ama...
Kalbim de Sen yanıyorsun.....
.
şarkımı mırıldanıyorum yine kendimce,
aklımdan çıkmıyorsun
bir an bile
avunuyorum konuşarak
hayalinle
resmine bakıyorum ,
öpüyorum doya doya
kimbilir bensiz suan ne yapıyorsun
kayboluyorum ela gözlerinde.
lal olur dilim, seni görünce
ne yaptın bilmem ,
bağladın kendine
yağmurlar yağdırdın,
kurak yüreğime
düne kadar seni
tanımıyordum bile
olmaz diyordum,
inanmıyordum sevgiye
yar diye seni seçtim,
ben biçare gönlüme
kayboluyorum ela gözlerinde..
Karsilik bulmuyorsa sevda, umut degil kendini hükümdar sanan köleler üretir,
dönemezsin ama boşa geçmemiştir dolan vakit!!
Heba olan şiirlerin de değildir,türkülerin diliyle yas tuttugun geceler,
sırdaşlıgını hic terk etmez kiymetini bilmedigin kır çicekleri yeniden açar o gül solarken,
Ayrılanlar yıllar geçsede üstünden hep ayni aciyi ceker!!
Ama yollar hiç bitmez sonuna geldigin zannettigin yerler birer duraktir aslında.
Ve sen yolculugunu gönullu olarak bitirmişsindir o durakta...
Güneş hep geç kalırmış gibi gelir sen bir havada mevsimle belki hep bir umutla beklenirken sevda habercisi yüregini teselli etmek de sana düşer her seye ragmen ürkütmesin seni bu sevdanın ateşi..!!!
Her yangn önce başladıgı yeri yakar sana kücük kendime büyük gelen yüregimde ,yıllar geçsede senin adın yazar..
Ve bilki sevdigim uslanmaz ruhum yaşadikca seni sever,
Seni sevdikçe [yaşar] Sevdiğim..!!
AspAvAyAsAr
